Kalender

 <<  < nov. 2019 >   >>
ZMDWDVZ
12
3456789
10111213141516
171819
20
212223
242526272829

Vandaag jarig

AQi Fzono (1969)
Barbara Hendricks (1948)
Future (1983)
René Schuurmans (1964)


Ocean Colour Scene kaarten

Het laatste nieuws over Ocean Colour Scene kaarten

Abonneer u nu op onze informatiedienst en ontvang als eerste per SMS het laatste nieuws!

Aankomend

Er zijn op dit moment geen aankomende concerten en/of evenementen van Ocean Colour Scene beschikbaar.

artiest informatie

Ocean Colour Scene

Wie de laatste jaren Ocean Colour Scene wat uit het oog verloren had, hoeft zich daar absoluut niet schuldig over te voelen. De wisselvallige albums die de groep uit Birmingham in de jaren ’00 uitbracht, reikten immers nauwelijks verder dan de Britse krijtrotsen. Met Saturday doet Ocean Colour Scene een nieuwe poging om de overkant te halen, en dat blijkt niet meer zo evident als vijftien jaar geleden.

Ondanks twee prima platen in de tweede helft van de jaren negentig (Moseley Shoals uit 1996, en Marchin’ Already uit 1997) is Ocean Colour Scene er nooit in geslaagd om buiten Groot-Brittannië echt door te breken. De band posteerde zich makkelijk in de slipstream van de toen heersende britpop door er een nostalgisch randje van blues, folk en rock-’n-roll aan toe te voegen. Maar terwijl bovengenoemde albums over het Kanaal ondertussen als regelrechte klassiekers geboekstaafd staan, groeide Ocean Colour Scene op het vasteland nooit uit tot meer dan die band van de hit "The Day We Caught The Train". En de kans is groot dat de groep dat met Saturday, de negende plaat inmiddels, ook niet gaat doen. Want veel is er in al die jaren eigenlijk niet veranderd.

Voor Saturday deed de groep nochtans een beroep op producer Gavin Monaghan, die eerder onder andere met Editors en Scott Matthews werkte. Maar wie denkt dat Saturday zich laat beluisteren als Ocean Colour Scene anno 2010, heeft het mis. Van een fris likje verf is weinig sprake. Op Saturday is de groep te horen zoals hij vijftien jaar geleden ook al klonk. De opener "100 Floors Of Perception" verwijst met de eerste woorden "hundred mile high city" meteen naar een hit uit die hoogdagen, wat wijst op het feit dat deze Britten het liefst niet te ver van hun succesvolle verleden afwijken.

Songs als "Mrs Maylie" en "Village Life" nemen je mee naar de jeugd van zanger Simon Fowler. Je komt terecht op het Britse platteland waar de geur van afternoon tea al jaren geleden in het bloemenbehang is getrokken en waar iedereen in het dorp weet hoeveel pints je gisteren gedronken hebt. Onderwerpen waarin meer Britten dan Vlamingen zich zullen herkennen dus, maar toch heeft Saturday ook bij ons hitpotentieel. De titeltrack bijvoorbeeld, de volgende single na het vrolijke "Magic Carpet Days", kan best een meezinger worden als hij deze zomer genoeg airplay krijgt. "Saturday" is zo’n nummer dat je in de auto meebrult zonder dat je het eigenlijk zelf wilt ("my name is Saturday!"). Ocean Colour Scene is een uitstekende liveband en op de Britse zomerfestivals kan dat meebrullen best indrukwekkend worden, net zoals de honderden aanstekers in de lucht bij de ballad "Just A Little Bit Of Love".

Toch is het pas op het eind dat Saturday voor wat variatie zorgt. "What’s Mine Is Yours" doet je meteen denken aan "Strawberry Fields Forever" en had even goed door John en Paul zelf geschreven kunnen zijn. Afsluiter "Rockfield", een ode aan de bekende Rockfield Studios in Wales, geeft het album met opzwepende drums, weidse gitaren en frivole violen in het refrein alsnog een opwindend slot.

Al bij al is Saturday een vrij saai album geworden dat het niveau van zijn jongste voorgangers misschien wel overstijgt, maar toch niet langer zal bijblijven. Daarvoor heeft dit album enkele radiohits nodig die een groep als Stereophonics bijvoorbeeld wél regelmatig uit de mouw weet te schudden. Het continent veroveren zit er dus niet meer in voor Ocean Colour Scene, maar dat lijkt ook helemaal de bedoeling niet.

Toon Heylen21 april 2010