Kalender

 <<  < sep. 2019 >   >>
ZMDWDVZ
1234567
891011121314
151617181920
21
22232425262728
2930

Vandaag jarig

Jason Derulo (1989)
Leonard Cohen (1934)
Liam Gallagher (1972)
Lindsey Stirling (1986)


Jim White kaarten

Het laatste nieuws over Jim White kaarten

Abonneer u nu op onze informatiedienst en ontvang als eerste per SMS het laatste nieuws!

Aankomend

Er zijn op dit moment geen aankomende concerten en/of evenementen van Jim White beschikbaar.

artiest informatie

Jim White

De kronkelende titel van Jim White’s derde langspeler uitspreken bij het lokale platenmeisje zou de wenkbrauwen ongetwijfeld de hoogte in jagen. Laat dat, wanneer ze de alarmknop als een bezetene indrukt, u alvast niet tegenhouden. Tenzij u er natuurlijk een gewoonte van maakt om prima platen zomaar links te laten liggen.

Een bizarre levensloop helpt een artiest altijd wel wat om opgemerkt te worden. Nu heeft niet iedereen zo’n fikse aambeien als Sergio in de aanbieding, maar toch moet Jim White zich zeker geen zorgen maken over een gebrek aan verhaal: mislukt Christen, professioneel surfer en later fotomodel in Milaan. Na een ongelukkige ontmoeting met een lintzaag bleef de man achter met een lichtjes kreupele linkerhand. Vrienden overtuigden hem toch een moeizaam opgenomen demo op te sturen naar het Luaka Bop-label van David Byrne en in 1997 verscheen zijn debuut Wrong-eyed Jesus op datzelfde label.

Logische vergelijkingen met Tom Waits en Johnny Dowd doken op in allerlei lovende recensies en het in 2001 uitgebrachte No such place werd opgenomen in tal van eindejaarslijstjes. Wij vonden het toen een wat rommelige plaat, waar we te lang moesten zoeken naar een memorabele melodie. Wat weinig geduld: u zegt het.

Op Drill A Hole In That Substrate And Tell Me What You See krult opener "Static on the radio" zich echter al onmiddellijk ontsmet en frivool rond onze hersenkwabben. De zoetgevooisde Aimee Mann zingt erop mee en het zou jammer zijn mocht deze heerlijke kabbelsong door lakse programmamakers verbannen worden naar de Nachtradio.

Nog een absoluut hoogtepunt is het kermiswalsje "That girl from Brownsville Texas". Een slidegitaar en wat subtiele ooh ooh-backings zoeken een uitweg uit dit staaltje onversneden liefdesverdriet. Hij probeert de cirkelende aasgieren in zijn hersenpan te dresseren en vraagt ergens hierboven JC om hulp. Dat alles terwijl de ongelukkige enkel en alleen de hoop koestert dat that girl hem voor een keer zou zien staan.

De geest van Zappa komt even goedkeurend rondkijken in de parabel "If Jesus drove a motorhome". JC (hij weer) heeft zich achter het stuur van een gammele mobilhome gezet: het lange haar wapperend, jointje in de linkermondhoek en een tape van Dylan in de cassettedeck. Het tempo is gezapig en dubbelparkeren is een must.

Mr. White groeide op in het desolate Pensacola, waar op elke hoek wel een kerk te vinden is. Louche figuren, zo weggelopen uit een William Faulkner-roman, slenteren er wat over straat en David Lynch zou er niet al te veel regie-aanwijzingen nodig hebben. Tijd is dan ook relatief in dat soort dorpjes. White zelf neemt ook zijn tijd op Drill A Hole …: de nummers klimmen allemaal fluks boven de vier minuten en muzikale gasten en geesten als Chocolate Genius, Joe Henry en Bill Frisell krijgen de ruimte om hun ding te doen. Frisell doet iets met een papoose op "Objects in Motion" (very Daniel Lanois) en Henry laat zijn gitaar wat huilen in het jazzy "Combing my hair in a brand new style".

Afsluiter "Phone booth in heaven" grijpt op de valreep nog met bravoure naar de keel. Terwijl vader het dochtertje net veilig in het warme bed had gestopt begint het te rommelen in de lucht. Er blijkt een verlaten telefooncel op het einde van een road to nowhere te staan, maar niemand die het nummer draait.

Wij hebben als een doelloze Antwerp-spits gezocht, geboord naar gaten in de verdediging, rotte krenten in de pudding, maar vonden er op die manier natuurlijk geen. Wel hoorden wij een erg clevere popplaat, die bij momenten meer lonkte naar Brian Wilson dan naar de genoemde Tom Waits. Goed, Zot Tommeke mag het in het najaar natuurlijk allemaal zelf proberen met Real Gone, voorlopig doen we het wel met dit klein meesterwerk van Jim White. Het is wél elke dag zondag.