Kalender

 <<  < nov. 2019 >   >>
ZMDWDVZ
12
3456789
1011121314
15
16
17181920212223
242526272829

Vandaag jarig

Alexander O Neal (1953)
Alpha 606 (1974)
Clyde McPhatter (1932)
Little Willie John (1937)
Ol' Dirty Bastard (1968)


Bram Vermeulen kaarten

Het laatste nieuws over Bram Vermeulen kaarten

Abonneer u nu op onze informatiedienst en ontvang als eerste per SMS het laatste nieuws!

Aankomend

Er zijn op dit moment geen aankomende concerten en/of evenementen van Bram Vermeulen beschikbaar.

artiest informatie

Bram Vermeulen

Abraham Gerrit (Bram) Vermeulen (Den Haag, 13 oktober 1946 – San Dalmazio, Italië, 4 september 2004) was een Nederlands zanger, componist, cabaretier en schilder.

Biografie

Bram Vermeulen werd geboren als jongste zoon in een gezin met drie kinderen. Op zijn dertiende kwam hij onder de hoede van volleybaltrainer Cees van Zweden die zijn talent voor balsporten herkende. Toen hij 16 jaar oud was werd hij spelverdeler van de Nederlandse volleybalploeg. Gedurende de jaren zestig speelde hij 53 interlands.

Neerlands Hoop

In 1965 ging Vermeulen psychologie studeren in Amsterdam. Daar ontmoette hij Freek de Jonge en Johan Gertenbach. Uit deze ontmoeting ontstond Neerlands Hoop in bange dagen. Voor deze carrière stopte hij zijn loopbaan als volleybalinternational. Brams inbreng was vooral muzikaal, met als kenmerkende liederen die Bram ook zelf zong:

  • "Vogelvrij"
  • "Fazant met zuurkool"

In 1979 ging Neerlands Hoop uit elkaar, omdat De Jonge de voorkeur gaf aan een solocarrière. Vermeulen was hier lange tijd teleurgesteld over.

Veel later zei hij in een televisieinterview over deze periode: "De ontwikkeling van Neerlands Hoop was de ontwikkeling van Freek. Pas daarná begon mijn ontwikkeling."

Solo

Vermeulen ging verder met het schrijven van teksten en boekte hiermee vooral in Vlaanderen veel succes.
Hij ontpopte zich als een bijzonder veelzijdig artiest. "Zoals de bakker alleen bakker is als hij brood bakt, zo ben ik geen zanger. Zo ben ik Bram Vermeulen die soms zingt, soms liederen componeert, soms schildert, soms columns schrijft, soms boeken, soms theaterprogramma's maakt, soms strips tekent, soms televisieprogramma's maakt, soms gedichten schrijft, kortom, die zelden niets doet."

In 1980 richtte Vermeulen een eigen groep op genaamd Bram Vermeulen en De Toekomst. Op het gelijknamige album rekende hij af met de 'scheiding' met De Jonge. De singles Pauline en Politiek groeiden uit tot klassiekers.

Voor het tweede album Doe Het Niet Alleen ontving Vermeulen een Edison. Datzelfde jaar maakte hij zijn debuut als acteur in de film Achter Glas. In 1984 bracht hij het album Bram uit waarvoor hij opnieuw een Edison kreeg. Daarna ging hij zich meer toeleggen op het maken van muziek voor theaterproducties.

In 1988, na een muzikale pauze van een paar jaar waarin Vermeulen vooral televisiewerk deed, keerde hij terug met het album Rode Wijn, geproduceerd door Boudewijn de Groot. Hiermee was hij zeer succesvol in Vlaanderen. Ook Dans Met Mij (1989) werd geproduceerd door Boudewijn de Groot.

In 1994 nam Vermeulen voor het Belgische label Virgin Achter Mijn Ogen op, in 1995 gevolgd door de dubbel-cd Tijd / Vrije Tijd. Op Tijd was nieuw werk te horen. Op de mini-cd Vrije Tijd stonden onder andere twee oude liedjes van Neerlands Hoop, opnieuw opgenomen. Daarnaast ontving Vermeulen uit handen van Annie M.G. Schmidt de naar haar genoemde prijs voor zijn lied Een doodgewone jongen. Vermeulen zong het titelnummer op de Belgische cd Spelers & Drinkers (EMI, 1995), een ode aan Johan Verminnen.

Op uitnodiging van het In Flanders Fields Museum toerde Vermeulen in 2000 door Vlaanderen met een programma dat geheel gewijd was aan de Eerste Wereldoorlog en dat was gebaseerd op een boek van de Duitse schrijver Ernst Friedrich. Het programma Oorlog Aan Den Oorlog werd een voltreffer, maar werd in Nederland slechts één keer uitgevoerd. Hierbij wordt opgemerkt dat Vermeulen geloofde in reïncarnatie en geloofde dat hij een Waalse officier in de Eerste Wereldoorlog was geweest, die geen Vlaams sprak zoals zijn soldaten.

In februari 2004 ging Vermeulen samen met Wigbert van Lierde drie maanden op tournee door Vlaanderen met het programma Mannen Maken Oorlog. Het gelijknamige boek bevatte liedteksten en tekeningen van Vermeulen.

Tijdens een vakantie in Toscane, Italië overleed Vermeulen onverwacht in zijn slaap aan een hartstilstand. Vermeulen woonde, en werkte, sinds 1984 samen met de actrice en regisseuse Shireen Strooker. Vermeulen had uit zijn vorig huwelijk met Titia Kiewiet de Jonge twee dochters, Tamara en Katarina.

Hommage

In het najaar van 2005 en het voorjaar van 2006 brengen een aantal Nederlandse en Vlaamse muzikanten een hommage aan Vermeulen in de Vlaamse theaters, met onder anderen Ernst Jansz en Pierre van Duijl. Katarina zingt een aantal nummers van haar vader en voegt daar een prachtige nuance aan toe. Door haar vermogen om hogere noten te zingen gaan een paar slotregels een aantal malen "over de kop".

Discografie

Albums met hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/100
TitelDatum van
release
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Bram Vermeulen en de toekomst1980    
Doe het niet alleen1981    
Tegen de tijd1982    
Bram1984    
Doe het niet alleen1981    
Rode wijn1988    
Dans met mij1989    
Vriend & Vijand1991    
Achter mijn ogen1994    
Tijd / Vrije tijd1995    
Polonaise1996    
De beuk erin1999    
Oorlog aan den Oorlog2000    
Voltooid verleden tijd (Het beste van live in Brussel)2001    
De verzameling2002?    
De mannen2003    
Tijdloos ('Het beste van' CD) 15-1-20053917 
Hommage aan Bram (liveregistratie Carré)2006    
Singles met hitnoteringen in de Nederlandse Top 40
TitelDatum van
release
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Pauline1980    
Politiek 13-9-1980tip  

Prijzen

  • 1981: Doe Het Niet Alleen: Edison
  • 1984: Bram: Edison
  • 1994: Een doodgewone jongen: Annie M.G. Schmidt-prijs

Trivia

  • Zijn lied De Steen wordt, blijkens gegevens van uitvaartbedrijven, vaak op begrafenissen ten gehore gebracht - meestal in de versie van Paul de Leeuw.