Onder kostprijs


Australian Pink Floyd Show, The kaarten

Het laatste nieuws over Australian Pink Floyd Show, The kaarten

Abonneer u nu op onze informatiedienst en ontvang als eerste per SMS het laatste nieuws!

Aankomend

Er zijn op dit moment geen aankomende concerten en/of evenementen van Australian Pink Floyd Show, The beschikbaar.

Bekijk de volledige Australian Pink Floyd Show, The historie.

artiest informatie

Australian Pink Floyd Show

Review:

Het blijft een vreemd idee. Waarom zou iemand de calvarietocht naar Vorst Nationaal ondernemen en 40 euro betalen voor godbetert een coverband? Het antwoord is tweeledig. Ten eerste gaat het hier om een Pink Floyd-coverband. Op een eenmalige reünie op Live 8 in 2005 na treden deze pioniers al decennia lang niet meer op, hoewel ze altijd garant stonden voor heel indrukwekkende concerten. Voor het nog steeds enorme leger fans is een coverband dus het dichtste bij een Pink Floyd-concert dat ze ooit zullen raken. Bovendien is The Australian Pink Floyd Show veel meer dan zomaar een veredeld hobbyproject van enkele fans met te veel vrije tijd. Al meer dan twintig jaar trekken deze Aussies de wereld rond, en ondertussen konden ze al zowel Rock Werchter en Glastonbury als de prestigieuze Royal Albert Hall afvinken. 150 optredens per jaar, weinig ‘echte' bands doen het hen na. Daarnaast kan The Australian Pink Floyd Show ook rekenen op de zegen van David Gilmour zelve, op wiens vijftigste verjaardagsfeest ze mochten concerteren.

Dat deze tribute-band volk lokt, bewijst de tot de laatste stoel volgelopen Vorst Club. Zoals te verwachten bestond het grootste deel van het publiek uit ‘oudere jongeren'. Overal waar je keek, zag je bierbuiken en achterover gekamde grijze haren. Mensen die al decennia lang platen als ‘Dark Side of the Moon' en ‘The Wall' koesteren, en klaar waren voor een psychedelische trip down memory lane.

De eerste helft van het optreden had een duidelijk concept: op het grote ronde scherm zagen we animaties van een kangoeroe (hebt u ‘m?) die achtereenvolgens een kant van ‘The Dark Side of the Moon', ‘Wish You Were Here' en ‘Animals' oplegde. Vaak speelt The Australian Pink Floyd Show hele platen live, maar ook in deze ‘versnipperde' versie werd de zo belangrijke flow van de albums bewaard. Hoogtepunt was ‘The Great Gig in the Sky', waarbij achtergrondzangeres Emily Gervers moeiteloos de door merg en been snijdende solo van Clare Torry wist te evenaren. Ook op de rest van deze covers viel weinig aan te merken. Zowel visueel als muzikaal was het een wonderlijk kijkstuk, dat tot in de puntjes was afgewerkt.

Het nadeel van een zo opgestelde setlist is natuurlijk dat het de keuzevrijheid beperkt. Tijdens de tweede helft werd hier een mouw aan gepast. De kangoeroe ruilde zijn platenspeler in voor een walkman, en het laatste anderhalf uur bestond uit nummers uit de hele back catalogue. Van ‘Learning to Fly' ging het naar ‘High Hopes', waarna ook ‘Us & Them' de revue passeerde. Toen kleppers als ‘Another Brick in the Wall' en ‘Comfortably Numb' werden gespeeld, was de buit eigenlijk al lang binnen. Veel nieuwe interpretaties waren er bij The Australian Pink Floyd Show niet te vinden, maar dat is nu ook niet echt het punt. Het is een jukebox, en een verdomd goeie ook.

De vraag is dan ook hoeveel respect een band als The Australian Pink Floyd Show verdient. Enerzijds kunnen ze preken tot het koor: ze kunnen putten uit een ontstellend rijke discografie, en spelen voor een publiek dat al bij voorbaat fan is. Aan de andere kant zijn het wel enorme voetsporen waar ze in moeten treden. Iederéén kent het origineel. De meeste mensen hebben ook optredens van Pink Floyd in het echt of op dvd gezien, en zullen beseffen dat het allerminst volstaat om zomaar even ‘Leave us kids alone!' te roepen en wat op een gitaar te tokkelen.

Maar The Australian Pink Floyd Show kent z'n plaats. In Vorst Nationaal speelde letterlijk een tribute band, die dit alles vooral doet uit respect voor de originelen. Tijdens het toepasselijke ‘Wish You Were Here' verschenen dan ook beelden van het echte Pink Floyd op het scherm. Wellicht zullen we nooit meer een reünie meemaken, dus waarom zouden we ons ondertussen niet amuseren met huldeconcerten? Zolang ze van zo'n hoog niveau zijn als wat die avond in Brussel werd vertoond, hebben de Australiërs onze zegen.

Band Leden

De band bestaat uit:

  • Paul Bonney - Drums
  • Ian Cattell - Bass guitar,Vocals
  • Damian Darlington - Guitar, vocals
  • Steve Mac - Guitar, vocals
  • Jason Sawford - Keyboards
  • Colin Wilson - Bass guitar, vocals
  • Mike Kidson-Saxophones
  • Ola Bienkowska - Backing vocals
  • Emily Gervers - Backing vocals
  • Amy Smith - Backing vocals
  • Jacquie Williams - Backing vocals

Extra touring leden

  • Jamie Humphries - Guitar, North America 2006, 2007
  • Carl Brunsdon-Saxophones

Geschiedenis

In 1993, de band vloog van Australië om te presteren op de Eerste Internationale Conventie Pink Floyd Fan in het Wembley Convention Centre, een evenement georganiseerd in samenwerking met de Pink Floyd fanzine Brain Damage. De line-up bestond uit 5 Adelaide muzikanten: Lee Smith, Grant Ross, Jason Sawford, Steve Mac en Colin Wilson. In januari 1994 trok gitarist Lee Smith uit de band en werd vervangen door Damian Darlington. In 1998 ook drummer Grant Ross trok zich van de groep en werd vervangen door Paul Bonney. Sinds 2002 is de band uitgegroeid tot vrouwelijke backing zangeressen en een saxofonist bevatten. Extra muzikanten zijn ook aangeworven om de band staat te stellen haar veeleisende en steeds toenemende wereldwijde tourschema vervullen.

In 1994, David Gilmour woonde een Australian Pink Floyd Show optreden in The Fairfield Halls in Croydon bij. Hij nodigde vervolgde de band aan het einde van de tour bij te wonen, after-show party voor The Division Bell tour bij Earl's Court in Londen.

Zij zijn de enige Pink Floyd tribute act om te spelen voor een Pink Floyd-lid. In 1996, TAPFS uitgevoerd op 50ste verjaardag van David Gilmour's. Zij zijn de enige Pink Floyd tribute act te hebben uitgevoerd in de Royal Albert Hall, het uitvoeren van daar op 26 november 2001 en wordt samen met het koor van Islington Green School voor een vertolking van andere Brick in the Wall pt. 2. Roger Waters is gemeld deze voorstelling te hebben bijgewoond.

In 1994 verscheen de band op de Ierse nationale televisie, uitvoeren Jonge Lust op de talkshow Kenny Levende.

In 1998 speelde de band op het Glastonbury Festival op het akoestische podium.

In 2003 trad de band The Dark Side of the Moon aan de Liverpool Summer Pops, King's Dock, die werd opgenomen en uitgebracht als een DVD het volgende jaar.

In 2004 is de band begonnen met een grote tour van de Verenigde Staten, Canada, Duitsland en Italië, met inbegrip van een show in Zwitserland. De Liverpool Pops DVD en meer recent de prestaties in de Royal Albert Hall zijn uitgezonden op de publieke televisie in een aantal van de Verenigde Staten op een aantal gelegenheden.

In 2005 bracht de band een cd met live-opnames van Dieren en Wish You Were Here, opnieuw bij het Liverpool Pops. In datzelfde jaar ondernam de band een twee weken durende tour van Zuid-Amerika, bestaande uit data in Mexico City, Buenos Aires en shows in Brazilië. Een dvd van de band optreden op de Albert Hall in 2007 zal binnenkort worden vrijgegeven.

In 2007 trad de band op diverse grote Europese muziekfestivals, waaronder het Sweden Rock Festival, Malta Jazz Festival, Arrow Rock Festival, Rock Werchter en Festival do Sudoeste.

In september 2007 heeft de groep begon zijn langste ooit continue tour van de Amerika's, het uitvoeren van voor de eerste keer in Panama, Venezuela en Chili. In dezelfde maand een voorstelling van de show in Buenos Aires werd uitgezonden op de Argentijnse nationale televisie als onderdeel van de Pepsi muziekfestival

Concept en het karakter van de Show

Hun shows omvatten niet alleen de muziek oorspronkelijk geschreven door Pink Floyd, maar ook een psychedelische lichtshow gemodelleerd naar de lichtshows gebruikt door Pink Floyd tijdens hun 1987 en 1994 wereldtournees. De show bestaat uit een rond scherm met intelligente verlichting rond de omtrek. Tijdens elke 2½ uur durende concert, worden films en animaties op het scherm terwijl de lichten en lasers draai het podium en zaal in een kolkende massa van kleur. Inflatables, zoals het varken gebruikt door Pink Floyd tijdens de 1994 Division Bell tour en eigen gigantische roze kangoeroe van de band worden ook gebruikt.

De show maakt gebruik van een groot deel van zijn eigen beeldtaal gebaseerd op Floydian beeldspraak, maar aangepast aan humoristische australianisms en het gebruik van eigen merk roze kangoeroe van de band, die op veel van de posters en t-shirts verschijnt bevatten.

De shows meestal volgen het formaat van een uur muziek, gevolgd door een 20 minuten pauze, hervatten met een ander uur muziek, vaak afgesloten met een toegift van 'Comfortably Numb' en 'Run Like Hell'. Soms zal de band een aantal Pink Floyd albums in hun geheel tijdens een show, meestal als een eerste set. Tot op heden hebben zij verricht in dit formaat Dark Side of the Moon, Dieren en Wish You Were Here. Als hij niet het uitvoeren van een specifiek album zal de band nummers uit te voeren uit alle periodes van het oeuvre van Pink Floyd's waaronder vroege materiaal door Syd Barrett en langere nummers als Dogs and Echoes later materiaal van de albums van The Wall, The Final Cut, Momentary Lapse of Reason en The Division Bell.

Onlangs heeft de band is begonnen met het kleine theater in een aantal voorstellingen die op dit moment bestaat uit Ian Cattell zitten in een leunstoel televisie kijken terwijl het zingen Niemand Huis bevatten, de actie het maken van een verwijzing naar een scène in de film van The Wall

Andere informatie

De gitaar rig van Steve Mac nauw herschept David Gilmour's gitaar opgezet, waaronder op maat gemaakte elementen die door Pete Cornish

De show heeft ook in verband met het, mensen die hebben gewerkt met Pink Floyd door de jaren heen, met inbegrip van Colin Norfield die heeft gewerkt als geluidstechnicus voor David Gilmour voor zowel zijn solo werk en op de afdeling Bell tour, en ook de drummer Clive Brooks als drum technicus. Brooks was ook stichtend lid van het Engels progressieve rockband Ei en was de drummer van de Britse bluesband The Groundhogs

De saxofonist Mike Kidson is een voormalig lid van de Liverpool afkomstige band The Muffin Mannen en heeft ook gespeeld met Dream Theater in een uitvoering van Dark Side of the Moon

Er is een vermelding van TAPFS in de Rough Guide Music Series paperbacks genaamd 'The Rough Guide to Pink Floyd' van Tony Manning. Gepubliceerd 31 augustus 2006

Er is een vermelding van TAPFS in het boek 'Pink Floyd' van Patrick Humphries.Published door Andre Deutsch Ltd 23 september 1997

Het boek 'Echoes - een complete geschiedenis van Pink Floyd' is geschreven door Glen Povey die de band wist in de vroege jaren van TAPFS in het Verenigd Koninkrijk (1993-1995)

In 2005 is een documentaire over de groep werd neergeschoten in het Bell Centre in Montreal, Quebec en uitgezonden in Noord-Amerika op Discovery Channel in 2007.