Kalender

Vandaag jarig

Het laatste nieuws over Australian Pink Floyd Show, The kaarten

Aankomend

Australian Pink Floyd Show

Review:

Het blijft een vreemd idee. Waarom zou iemand de calvarietocht naar Vorst Nationaal ondernemen en 40 euro betalen voor godbetert een coverband? Het antwoord is tweeledig. Ten eerste gaat het hier om een Pink Floyd-coverband. Op een eenmalige reünie op Live 8 in 2005 na treden deze pioniers al decennia lang niet meer op, hoewel ze altijd garant stonden voor heel indrukwekkende concerten. Voor het nog steeds enorme leger fans is een coverband dus het dichtste bij een Pink Floyd-concert dat ze ooit zullen raken. Bovendien is The Australian Pink Floyd Show veel meer dan zomaar een veredeld hobbyproject van enkele fans met te veel vrije tijd. Al meer dan twintig jaar trekken deze Aussies de wereld rond, en ondertussen konden ze al zowel Rock Werchter en Glastonbury als de prestigieuze Royal Albert Hall afvinken. 150 optredens per jaar, weinig ‘echte' bands doen het hen na. Daarnaast kan The Australian Pink Floyd Show ook rekenen op de zegen van David Gilmour zelve, op wiens vijftigste verjaardagsfeest ze mochten concerteren.

Dat deze tribute-band volk lokt, bewijst de tot de laatste stoel volgelopen Vorst Club. Zoals te verwachten bestond het grootste deel van het publiek uit ‘oudere jongeren'. Overal waar je keek, zag je bierbuiken en achterover gekamde grijze haren. Mensen die al decennia lang platen als ‘Dark Side of the Moon' en ‘The Wall' koesteren, en klaar waren voor een psychedelische trip down memory lane.

De eerste helft van het optreden had een duidelijk concept: op het grote ronde scherm zagen we animaties van een kangoeroe (hebt u ‘m?) die achtereenvolgens een kant van ‘The Dark Side of the Moon', ‘Wish You Were Here' en ‘Animals' oplegde. Vaak speelt The Australian Pink Floyd Show hele platen live, maar ook in deze ‘versnipperde' versie werd de zo belangrijke flow van de albums bewaard. Hoogtepunt was ‘The Great Gig in the Sky', waarbij achtergrondzangeres Emily Gervers moeiteloos de door merg en been snijdende solo van Clare Torry wist te evenaren. Ook op de rest van deze covers viel weinig aan te merken. Zowel visueel als muzikaal was het een wonderlijk kijkstuk, dat tot in de puntjes was afgewerkt.

Het nadeel van een zo opgestelde setlist is natuurlijk dat het de keuzevrijheid beperkt. Tijdens de tweede helft werd hier een mouw aan gepast. De kangoeroe ruilde zijn platenspeler in voor een walkman, en het laatste anderhalf uur bestond uit nummers uit de hele back catalogue. Van ‘Learning to Fly' ging het naar ‘High Hopes', waarna ook ‘Us & Them' de revue passeerde. Toen kleppers als ‘Another Brick in the Wall' en ‘Comfortably Numb' werden gespeeld, was de buit eigenlijk al lang binnen. Veel nieuwe interpretaties waren er bij The Australian Pink Floyd Show niet te vinden, maar dat is nu ook niet echt het punt. Het is een jukebox, en een verdomd goeie ook.

De vraag is dan ook hoeveel respect een band als The Australian Pink Floyd Show verdient. Enerzijds kunnen ze preken tot het koor: ze kunnen putten uit een ontstellend rijke discografie, en spelen voor een publiek dat al bij voorbaat fan is. Aan de andere kant zijn het wel enorme voetsporen waar ze in moeten treden. Iederéén kent het origineel. De meeste mensen hebben ook optredens van Pink Floyd in het echt of op dvd gezien, en zullen beseffen dat het allerminst volstaat om zomaar even ‘Leave us kids alone!' te roepen en wat op een gitaar te tokkelen.

Maar The Australian Pink Floyd Show kent z'n plaats. In Vorst Nationaal speelde letterlijk een tribute band, die dit alles vooral doet uit respect voor de originelen. Tijdens het toepasselijke ‘Wish You Were Here' verschenen dan ook beelden van het echte Pink Floyd op het scherm. Wellicht zullen we nooit meer een reünie meemaken, dus waarom zouden we ons ondertussen niet amuseren met huldeconcerten? Zolang ze van zo'n hoog niveau zijn als wat die avond in Brussel werd vertoond, hebben de Australiërs onze zegen.